قاب عکسی تکیه دارد بر دیوار

رخش زیباست ، هم قد قلب یک پرنده

پیراهن اش سفید

چشمانش سیاه

با نگاه خود بر رخ دیوار ترانه ای دمیده

شب تا سحر در آغوشش آرمیده

قلبش بوده

همسایه اش بوده

ستاره ی شب های تارش بوده

صفای چهره اش را در یک لبخند خندیده

****

با نگاه خود بر رخ دیوار

شیرین ترین قصه های مادر

خاطرات گم گشته پدر هم بوده

****

سرت گرم بازی ست کودک من

بازی کن در باغ گلهای بهارم

شعر: مرتضی قضائی پاکدهی