پسرکی پیر با خلوت خود

در کنار تک درخت کوچه ای نشسته بود

آغاز خستگی اش بود

یا پایان ناامیدی اش

هر چه بود ، پسرک گریان بود و آفتاب در آسمان

هنگام ظهر ، دخترکی پا نهاد در کوچه آهسته

معلوم نبود از کدام سو می آید

 هر چه بود ، گلی شد در چشمان پسرک

چو خورشید در چشمان اش بیدار شد

قطره های تلخ اشک

در دیدگان پسرک حیران شد

کوچه ماند و شعله های دلتنگی

کوچه ماند و آواز نغمه های یکرنگی

دخترک گفت : پسرک !

غمت را با من قسمت کن

من شبی دارم دراز

قبلی دارم بی قرار، اما با ناز

خیالم جاده ای دارد نمناک

نه سنگی ، نه سیاهای ، پاک پاک

ستاره ی آسمانم نیست خواب آلود

باغ سبزم نرگسی دارد رویائی

یاسی دارد سپید

نه آشفته ست ، نه کویری ست خالی

ای پسرک پیر !

بر طبل عزا مکوب !

کجاست ؟ آن همه عشق بازی ها

شکوفه سازی ها

تاری از گیسوی من تابیدن ها

ای پسرک پیر !

آیا شرم داری که هنوز جوانی

یادت هست که می گفتی

غیر از شعله های آتش گرم تر

و از فولاد سخت تر

در رویائت نیست

می دانم و می دانی از ویرانه خود بیزاری

سوی پرچین باغم بیا...

در ذخن متروک خود نداری سامانی

از دیوار سیاه ظلمت خود بگذر

پشت این دیوار

می مانم برایت مشتاق و بی قرار

پسرک چشم باز کرد ، در رویا نبود

 دلش شد مهتاب

و گامش سوی دخترک بی تاب

شعر : مرتضی قضائی